Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Μωρά στη φωτιά - Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο (ποίηση Κ.Καρυωτάκη)

 

Μωρά στη φωτιά live στο κυτταρο 24/3/08 dvd
20 χρόνια Μωρά Στη Φωτιά


Ποίηση: Κώστα Καρυωτάκη
Μουσική: Μωρά στη φωτιά



Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα 'ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμα σου!)
Ονειρο ανάγλυφο, θα 'ρθω κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.
Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ' αρέσω.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Νικόλαος Γ. Λυκομήτρος


Ο Νικόλαος Γ. Λυκομήτρος γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα.

Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακό στη Μετάφραση - Μεταφρασεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών..

Ο Νικόλαος είναι ένας νέος δημιουργός με ποιητικές ανησυχίες μέσα του όπου ανταπεξήλθε στο κάλεσμα που ξεκίνησαν πριν λίγους μήνες οι Βραδινές Νοσταλγίες στο να αναδείξουν νέους ποιητές, αλλά και διάφορα ποιήματα δικά σας.

Έχει γράψει ένα θεατρικό έργο και διηγήματα που έχουν δημοσιευθεί στο Διαδίκτυο.

Οι "Ιχνηλάτες του Τέλους" είναι η πρώτη ποιητική συλλογή που εκδίδει και έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη

Για αυτό και εμείς σαν ιστολόγιο θα ανεβάζουμε κάθε εβδομάδα ένα ποίημα του για να τον γνωρίσουμε μέσα από αυτά.





Η ΑΡΑΧΝΗ


Οι δισταγμοί, οι φόβοι και οι αποτυχίες
παραμερίζονται αναπάντεχα
σ' ένα αέναο παιχνίδι χωρίς κανόνες.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει
ένας νικητής και πολλοί ηττημένοι.
Η προσμονή, η απελπισία και η αγωνία
μεγεθύνονται χωρίς προηγούμενο
αφού κανείς δε γνωρίζει τι θα του συμβεί.
Το μόνο που μπορεί να κάνει
είναι να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του.
Οι ζήλιες, οι έχθρες και οι αλληλοκατηγορίες
αυξάνονται με απίστευτο ρυθμό,
καθώς οι πάντες μιλούν συνωμοτικά
και υποπτεύονται ο ένας τον άλλο
χωρίς να μετανιώνουν για τα λάθη τους.
Η ποίηση υφαίνει τον ιστό της.
Τα
περιθώρια στενεύουν.

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Lost Bodies - Θυμήσου, σώμα... (ποίηση Κ. Π. Καβάφη)



Poem by Kavafis.
Music & video by Lost Bodies
www.myspace.com/lostbodies
www.lostbodies.gr
http://thelostbodies.blogspot.com


Θυμήσου, Σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Νάνος Βαλαωρίτης

Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας.
Είναι ποιητής και συγγραφέας, δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Σπούδασε νομικά, φιλολογία (Αγγλική και Γαλλική)
στα πανεπιστήμια των Αθηνών, Λονδίνου, και Σορβόνης.


Βίος
Γεννήθηκε στην Λωζάννη της Ελβετίας και ήταν γιος του διπλωμάτη Κωνσταντίνου Βαλαωρίτη, γιου του Ιωάννη Βαλαωρίτη.
Γράφει από νέος — πρωτοδημοσιεύει στα Νέα Γράμματα το 1939.
Το 1944 δραπετεύει απ' την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα μέσω του Αιγαίου στην Τουρκία, από εκεί στη Μέση Ανατολή και τελικά στην Αίγυπτο όπου συναντάει τον Σεφέρη ο οποίος υπηρετούσε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ως γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο.
Το 1944 μετά από προτροπή του Σεφέρη ο Βαλαωρίτης ταξιδεύει στο Λονδίνο για να βοηθήσει στην ανάπτυξη λογοτεχνικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Συναντά τους Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας και εργάζεται για τον Λούις ΜακΝις στο BBC.
Εκτός από τη μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, κάνει και μεταφράσεις (στα αγγλικά) Ελλήνων μοντερνιστών ποιητών, μεταξύ των οποίων του Ελύτη και του Εμπειρίκου.
Το 1947 εκδίδει την Τιμωρία των Μάγων, την πρώτη του ποιητική συλλογή, στο Λονδίνο.
Από το 1954 μέχρι το 1960 συμμετέχει στην ομάδα των σουρεαλιστών του Παρισιού.


Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα, και ανάμεσα 1963 και 1967 είναι ο εκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι.
Όταν η χούντα έρχεται στην εξουσία το 1967, νιώθει πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αυτοεξοριστεί, έτσι το 1968 ταξιδεύει στις ΗΠΑ όπου και διδάσκει συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργικό γράψιμο στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, μια θέση που κράτησε για 25 χρόνια.
Το 1983 βραβεύεται με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μερικές γυναίκες (ενώ είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958. Το 1976 είχε, επίσης, αρνηθεί την πρόταση να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών).
Το Δεκέμβριο του 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολo του έργου του.[1]


Θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί σε Παρίσι, Σπολέτο, Άαρους, και Αθήνα.
Έχει συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά Τετράδιο, Σήμα, Horizon, New Writing και Daylight.



Έργα

Ποίηση
* Η Τιμωρία των Μάγων, ιδιωτική έκδοση 1947
* Κεντρική Στοά, ιδιωτική έκδοση 1958
* Terre de Diamant, ιδιωτική έκδοση 1958
* Κάποιος 1963
* Hired Hieroglyrhs 1970
* Dipomatic Relations 1971
* Ανώνυμο Ποίημα του Φωτεινού Αηγιάννη 1977
* Εστίες Μικροβίων 1977
* Ο Ήρωας του Τυχαίου 1979
* Flash Bloom 1980
* Η Πουπουλένια Εξομολόγηση 1982
* Μερικές Γυναίκες, Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1983
* Ο Διαμαντένιος Γαληνευτής 1981
* Ποιήματα 1 1983
* Στο Κάτω Κάτω της Γραφής 1984
* Ο Έγχρωμος Στυλογράφος 1986
* Ποιήματα 2 1987
* Ανιδεογράμματα 1996
* Ήλιος, ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης 1996
* Αλληγορική Κασσάνδρα 1998

Πεζά
* Ο Προδότης του Γραπτού Λόγου, διηγήματα 1980
* Απ' τα Κόκκαλα Βγαλμένη, μυθιστόρημα 1982
* Ο Θησαυρός του Ξέρξη, μυθιστόρημα 1984
* Η Δολοφονία, νουβέλα 1984
* Ο Ομιλών Πίθηκος ή Παραμυθολογία 1986
* My Afterlife Quaranteed, διηγήματα 1990
* Η Ζωή μου Μετά Θάνατον Εγγυημένη, διηγήματα 1993
* Παραμυθολογία 1996
* Ο Σκύλος του Θεού 1998
* Τα Σπασμένα Χέρια της Αφροδίτης της Μήλου 2002
* Γνωρίζετε την Ελπινίκη;, διηγήματα 2005

Δοκίμια
* Ανδρέας Εμπειρικός 1989
* Για μια Θεωρία της Γραφής 1990
* Μοντερνισμός, Πρωτοπορία και Πάλι 1997
* Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Ένας Ρομαντικός 1998


πηγή: Βικιπαίδεια

Ωχρά Σπειροχαίτη - Κάποιος (ποίηση Νάνου Βαλαωρίτη)


Στίχοι: Νάνος Βαλαωρίτης
Μουσική: Ωχρά Σπειροχαίτη
Πρώτη εκτέλεση: Ωχρά Σπειροχαίτη


ΚΑΠΟΙΟΣ

κάποιος κοιτάει μέσα μου και βλέπει ότι με βλέπει
κάποιος ακούει μέσα μου κι ακούει ότι μ' ακούει
με συναντάει το απόγευμα σε μια γωνιά του δρόμου
μαντεύοντας ποιος θα 'ναι κει κι όσα θα μου συμβούνε

κάποιος που είναι μέσα μου μου χτίζει ένα σπιτάκι
και το γκρεμίζει γρήγορα πριν να το κατοικήσω
κάποιος που είναι πάντοτε μπροστά και δε μ' αφήνει
κλείνοντας και φράζοντας το δρόμο να περάσω

κάποιος κινείται μέσα μου και ξεκινάει σαν τρένο
γεμάτος ανυπόμονους κι ωραίους ταξιδιώτες
κάποιος μου λέει πως είν' αργά και δε θα αρθούν εγκαίρως
να μας γλιτώσουν οι καλοί απ' τις κακές διαθέσεις

κάποιος μου λέει για στάσου ένα λεπτό περίμενε
στάσου να δω ποιος είσαι συ ποιος είν' αυτός πού πάμε
μα ήταν άλλος απ' αυτό που νόμιζα πως ήταν
και που' ναι πάντα μακριά από εκείνου που είναι

κάποιος θυμάται μέσα μου έναν παλιό του φίλο
τότε που πέφταν κανονιές η μια πάνω στην άλλη
κάποιος μου λέει δεν είμαι γω που γράφω αυτήν την ώρα
μα ένα χέρι ελαστικό που σπρώχνει το δικό μου

κάποιος μιλάει μέσα μου όταν μιλάω με κάποιον
και του εξηγεί πως γίνεται το κάθε τι στον κόσμο
πως γίνεται το ανώμαλο απ' το κανονικό
και ο καπνός απ' τη φωτιά πως βγαίνει γαλανόλευκος

κι απ' τη βροχή το σύννεφο πως χαμηλώνει αθόρυβα
κι αδειάζοντας πως πέθαινε επάνω από τα σπίτια
κι από την πόρτα του μυαλού μια σκέψη πως μπαινόβγαινε
αλείβοντας τα λόγια της με της μιλιάς το μέλι

ένας σκορπιός τρυπήθηκε απ' το κεντρί του μόνος
κάποιο ρολόι αδέσποτο μπερδεύοντας τις ώρες
χτυπούσε οκτώ στις έντεκα και δώδεκα στις μία
απάνω στο καμπαναριό ή μέσα στην καρδιά μου

ανοίξτε αμέσως για να μπει αυτός ο κάποιος άλλος
να μπει απ' το παράθυρο όπως μια πεταλούδα
που με κοιτάει όταν κοιτώ μέσα στον εαυτό μου
μες το δικό μου πρόσωπο το πρόσωπο ενός άλλου

(Nάνος Βαλαωρίτης, 1963)

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Κατερίνα Γώγου – “είμαστε φτιαγμένοι απο εκρήξεις αυτοκτονημένων αστεριών”

Η ηθοποιός και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1940 στην Αθήνα.
Απο πολύ μικρή ηλικία συμμετείχε σε παιδικούς θιάσους και λίγο αργότερα εμφανίζεται σε διάφορες ταινίες κυρίως της Φίνος Φίλμς, εκεί είναι που θα γίνει ευρύτερα γνωστή στο ελληνικό κοινό, παίζοντας ρόλους δίπλα στον Κωσταντάρα, τη Τζένη Καρέζη, τον Βέγγο, τον Παπαγιαννόπουλο κ.α.

Συμμετείχε ακόμη σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, απο επιθεωρήσεις μέχρι τραγωδίες με τον θίασο Κούν… Παντρέυτηκε το σκηνοθέτη Παύλο Τάσσιο και μαζί απέκτησαν μια κόρη, τη Μυρτώ…

Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης γοητεύεται απο τον τροτσκισμό, την αναρχία και το γενικότερο κλίμα ριζοσπαστικοποίησης που επικρατούσε.
Γράφει στίχους και έρχεται σε επαφή με καλλιτέχνες και συλλογικότητες των Εξαρχείων.
Το 1977 πρωταγωνιστεί στην ταινία “το βαρύ πεπόνι” και παράλληλα κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο “τρία κλίκ αριστερά”…
Οι αιχμηροί και γεμάτοι πάθος στίχοι της προκαλούν σόκ σε πολλούς, το χαριτωμένο κοριτσάκι του παλιού ελληνικού κινηματογράφου εχει μετατραπεί σε μια παθιασμένη ποιήτρια που μιλά για την επανάσταση, για τον έρωτα και την ελευθερία…
Το 1980 κυκλοφορεί η δευτερη συλλογή “Ιδιώνυμο” και 2 χρόνια αργότερα “το ξύλινο παλτό”…
Την ίδια περίοδο εμφανίζεται στην ταινία “παραγγελιά”, απαγγέλει στίχους απο τα 3 κλίκ και το ιδιώνυμο και εννιά ποιήματα της θα ηχογραφηθούν στο σάουντρακ της ταινίας με τη μουσική του Κυριάκου Σφέτσα.
Για συνέχεια πατήστε στο

“Άσπρη είναι η Άρια φυλή, η σιωπή, τα λευκά κελιά, το ψύχος, το χιόνι

οι άσπρες μπλούζες των γιατρών, τα νεκροσέντονα, η ηρωίνη.

Αυτά λίγο πρόχειρα για την αποκατάσταση του μαύρου”

Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες, τα ποιήματά της όμως είχαν εκπληκτική απήχηση κυρίως στους νέους που αρνούνται να συμβιβαστούν με την παρακμή του μικροαστισμού που ισχυροποιείται και κυριαρχεί ολοκληρωτικά στη δεκαετία του ’80… Ευαίσθητη, παθιασμένη μα πάνω απ’ολα ασυμβίβαστη και ατίθαση ψυχή, βρίσκει το καταφύγιό της στα Εξάρχεια και την “άγρια νεολαία” της πλατείας. Συμμετέχει σε συγκεντρώσεις, πορείες, συγκρούσεις και ετσι συλλαμβάνεται και ξυλοκοπείται αρκετές φορές απο τους μπάτσους του Αρκουδέα. Οι στίχοι της μαρτυρούν το πάθος που είχε για την ελευθερία αλλα και τη ζωή… αγαπούσε πολύ τη ζωή γι’αυτό την πλήγωνε η υποκρισία, η προδοσία και η παραίτηση που έβλεπε γύρω της… Εμπνέεται απο του περιθωριακούς και τη νεολαία που ασφυκτιά, πνίγεται και εξεγείρεται βίαια στα οδοφράγματα της Αθήνας. Στα ποιήματά της αγκαλιάζει όλες τις κατατρεγμένες και ονειροπόλες ψυχές… τους καταραμένους ποιητές, τους χαμένους αντάρτες πόλεων, όλους εκείνους που “έχουν πεθάνει τρελλοί,μόνοι,ξοφλημένοι,με μια σύριγγα στις φλέβες,κι όμως τόσο ωραίοι,τόσο μεγάλοι”… Συνοδοιπόροι της σε εκείνα τα χρόνια ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο Άσιμος, η Ρένα Παγκράτη, ο Γιάννης Σκανδάλης αλλα και οι καταχρησεις… το αλκοόλ, τα χάπια…

Το 1984 συγγράφει μαζί με το σκηνοθέτη Α. Θωμόπουλο το σενάριο για την τανία “Όστρια” στην οποία και θα πρωταγωνιστήσει κερδίζοντας το κρατικό βραβείο ερμηνείας… Το ’86 κυκλοφορούν “οι απόντες” και το ’88 “ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών”. Η ποίησή της είναι μια κραυγή που προσπαθεί να σπασει το συμβιβασμό και την απάθεια μιας κοινωνίας που πέφτει παραιτημένη σε λήθαργο. Το αγοροκόριτσο του παλιού ελληνικού κινηματογράφου σταδιακά βυθίζεται στην κατάθλιψη και τα σκοτάδια. Αγκαλιάζει τον πόνο της και τη μοναξιά αλλα παραμένει “μάχιμη” και ελπίζει… δεν παραιτείται, ούτε οταν βλέπει τους κοντινούς της ανθρώπους “να φεύγουν”, πρώτα ο Νικόλας, λίγο αργότερα ο Παύλος… Οι καταχρήσεις τη φθείρουν αλλα η ποίηση της κρατιέται πάντα ατόφια και ειλικρινής. Σε μια συνέντευξη της στην Ελευθεροτυπία έλεγε : “εύχομαι να τελειώσει εδώ αυτος ο κύκλος, να’χω να πω χαρούμενα πράγματα. Γιατί η ζωή έχει γίνει σαν κινούμενη άμμος. Θα ‘θελα να γράψω ενα βιβλίο που να δίνει χαρά, δύναμη και καλή ενέργεια”. Το 1990 κυκλοφορεί ο “Νόστος” απο τις εκδόσεις Λιβάνη και “ο κύκλος που ήθελε να κλείσει τελικά μεγαλώνει, τα τελευταία ποιήματά της θα τα γράψει την περίοδο 91-93 και θα κυκλοφορήσουν αρκετά αργότερα, μαζι με άλλα αδημοσίευτα και χειρόγραφα, υπο τον τίτλο “με λένε Οδύσσεια”.


Στο 3 Κλίκ αριστερα έγραφε “ξέραμε πως όλοι πεθαίνουνε, αλλα υπάρχουνε θάνατοι που βαραίνουνε γιατι διαλέγουνε οι ίδιοι τον τρόπο. Κι εμείς αποφασίσαμε τον θάνατο στο θάνατο γιατι αγαπάγαμε πολύ τη ζωή”. Η Κατερίνα… αποφάσισε να φύγει στις 3 Οκτώβρη 1993 με μια χούφτα χάπια και αλκοόλ. Την βρήκε την επόμενη μέρα ενας φίλος της και την άφησε στο νοσοκομείο χωρις να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία, την αναγνώρισε 2 μέρες αργότερα η κορη της… “Η Κατερίνα ενιωθε σαν αγρίμι παγιδευμένο, ήταν διαρκώς σε διωγμό” είπε αργότερα ο σκηνοθέτης Ν. Κούνδουρος, τελικά δεν άντεξε και έφυγε… άφησε όμως πίσω τα ποιήματά της που μιλούν ακόμη για εκείνη, με φοβερή δύναμη και άσβηστο πάθος…

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα


και θα βγω στους δρόμους


όπως και χτες.


Και δεν θα συλλογιέμαι παρά


ένα κομμάτι από τον πατέρα


κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα


-αυτά που μ’ άφησαν-


και την πόλη.


Την πόλη που τη σάπισαν.


Και τους φίλους μας που χάθηκαν.

Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα

ίσα ολόισα στη φωτιά

και θα μπω όπως και χτες

φωνάζοντας “φασίστες!!”

στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες

μ’ ένα κόκκινο λάβαρο

ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.

Θ’ ανοίξω την πόρτα

και είναι

-όχι πως φοβάμαι-

μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα

και πως εσύ πρέπει να μάθεις

να μην κατεβαίνεις στο δρόμο

χωρίς όπλα όπως εγώ

- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-

γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ

“έτσι” “αόριστα”

σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα

και θα χαθώμε τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.


Πηγή : Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΛΚΗΣ ΘΡΥΛΟΣ


Άλκης Θρύλος (1896-1971).
Ψευδώνυμο της Ελένη Νεγρεπόντη(Πρόκειται για την συγγραφέα και κριτικό Ελένη Ουράνη), συζύγου του Κώστα Ουράνη.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1856.
Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την κριτική.
Συνεργάτης του περιοδικού Νέα Εστία, κράτησε τη στήλη της θεατρικής κριτικής από το 1927 και ως το τέλος της ζωής της, ενώ συνεργάστηκε επίσης με το Νουμά του Ταγκόπουλου και την Ακρόπολη του Βλάση Γαβριηλίδη, τον Πυρσό, το Βωμό, την Ελληνική Δημιουργία,
την Αρμονία, την Καινούργια Εποχή
και άλλα έντυπα.
Διετέλεσε μέλος της επιτροπής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας, μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου και σύμβουλος της Ένωσης θεατρικών και μουσικών κριτικών, ενώ το ίδρυσε την Ομάδα των Δώδεκα.
Το 1969 αναγορεύτηκε πρόσεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, όπου και άφησε την περιουσία της.
Ασχολήθηκε με το θέατρο ως συγγραφέας του μονόπρακτου έργου Φλοίσβος, που παραστάθηκε το 1916, εξέδωσε επίσης κείμενα ταξιδιωτικών εντυπώσεων, κυρίως ωστόσο ασχολήθηκε με το δοκίμιο και την κριτική.
Εργάστηκε ως κριτικός σε αθηναϊκές εφημερίδες μεταξύ των οποίων η «Νέα Εστία», η «Ακρόπολις», ο «Πυρσός» κ.α.
Ίδρυσε την ομάδα Δώδεκα η οποία και καθιέρωσε το ομώνυμο βραβείο.
Ήταν μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου.

Αν και έγραψε αρκετά βιβλία, θεωρείται περισσότερο κριτικός καθώς οι κριτικές της είναι το αποτέλεσμα του οξύτατου πνεύματος και της γνώσης της.
Το 1968 έλαβε το κρατικό βραβείο ταξιδιωτικών εντυπώσεων.

Έργα της:

-Ο φλοίσβος.
-Στοχασμοί για το δημοτικό τραγούδι.
-Κριτικές μελέτες
-Η δέκατη τρίτη ώρα.
-Συζητήσεις με τον εαυτό μου.
-Μορφές και θέματα του Θεάτρου.
-Εκδρομές και ταξίδια.