Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

ΛΕΥΚΟ ΡΟΔΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ (Για Την Γλυκιά Μου Μανούλα)

Απολάμβανες το φως του ήλιου

και το παιχνίδι με τις δροσοσταλίδες της βροχής.

Χάριζες το άρωμά σου απλόχερα

και πρόσφερες ακόμα και τα πέταλά σου

στους περαστικούς.


Φιλοξενούσες τις μέλισσες, τις πεταλούδες

και κάθε άλλον που ήθελε να γευτεί το νέκταρ σου

και να ξαποστάσει απ’ το ταξίδι.


Κι όταν φύτρωσαν τα τέσσερα φύλλα σου

αφοσιώθηκες σ’ αυτά

και τους έδωσες τόσα,

όσα κανένα άλλο άνθος

δεν είχε δώσει στα δικά του.


Κι ύστερα ένα αόρατο χέρι απλώθηκε

και σ’ έκοψε βάναυσα απ’ τη ρίζα.

Τα πέταλά σου έπεσαν

και τα φύλλα σου μαράθηκαν

απ’ την αβάσταχτη θλίψη.

Τέτοια αδικία δεν είχε ξαναδεί η πλάση.


Ω, λευκό ρόδο,

το άρωμά σου θα ευωδιάζει πάντοτε στον αέρα

και θα ευφραίνει τις καρδιές μας

καθώς θα στολίζεις τον Κήπο του Ουρανού.


Ν.Γ. Λυκομήτρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου